این روزها که باید هرطور شده به هر زحمت بگذرانمش ،از بس نمی خواهمش ريالاز بس شبیه ِ هرآنچه خواسته بودم نیست ،برای التیامِ نخواستن هام مینشینم فکر می کنم از 7ِ صبح که بیدار میشوم برم آن دانشگاهِ خراب شده ، تا موقع برگشت چه کارها کنم که نپوسم ..چند روز زبان خواندم .. تمام شد ..بعد با خودم گفتم های .. "آن" بس است اینهمه نصفه نیمه بودن ..10 تا کتابِ تا نیمه رها شده ؟ تمامشان کن ..یکیشان را از 7.5 ِ صبح دست گرفتم ..نشستم توی تاکسی ِ به سمت ِ دانشکده پزشکی ِ شهرِ کاش ها ..برای اولین بار بیخیال ِ اینکه دیر میرسم ، به ساعت نگاه نکردم و فقط کتاب خواندم .." تمام ِ چیزهایی که جایش

ولی آخرش ،
آخرِ همه این آمدن ها و رفتن ها ،
آنکه هیچ وقت کم نمی آورد توی داستانِ "چطور خوشحال کردنت ، چطور زنده کردنت ، چطور مدام و تا آخر بلد بودنت " میماند ..
او فقط حقِ ماندن دارد ..
اما او ، این دور و بر ، تا ابد ، چه کسی ست جز خودت ؟..
که اگر دیدی کسی جز خودت ، هرگز رهایش مکن ..